Uitreiking van de Big Brother Awards in Frankrijk

“Les Césars de la surveillance“. Onder die noemer werden vorige zaterdag in Parijs de Franse Big Brother Awards 2009 uitgereikt. Zoals gewoonlijk had de jury ook dit jaar (jammer genoeg) geen enkel probleem om aan voldoende kandidaten voor deze Césars te geraken. Je vindt het lijstje met de winnaars in de verschillende categorieën op deze site en we zullen er verder geen woorden aan vuil maken.

Tegelijkertijd werd door de jury ook de “Prix de la Vigilance” uitgereikt. Die prijs beloont diegenen die vandaag nog willen strijden voor onze vrijheden en ging ex-aequo naar drie collectieven. Het Collectif Non à Edvige kreeg de prijs voor haar waakzaamheid tegenover de mega-politiedatabank die door de Franse regering gepland werd (en waarvoor de plannen nog steeds niet opgeborgen zijn). L’Appel des directeurs d´école contre Base-élèves ontving de prijs voor haar campagne tegen de plannen van het ministerie van onderwijs voor een megadatabank voor kinderen. Het Collectif Non à l´éducation biométrique de l´Hérault tenslotte kreeg de prijs voor haar verzet tegen de introductie van biometrie in de scholen.

GPS tegen spijbelaars

Binnenkort zullen spijbelaars in Bexar County (Texas) herkenbaar zijn aan de enkelband die ze dragen. Een vrederechter heeft beslist dat scholieren die langere tijd niet naar school gaan, voortaan dag en nacht gevolgd zullen worden via een gps die aan de enkelband gekoppeld is.

Terwijl voorstanders onder meer zwaaien met min of meer geslaagde experimenten uit het verleden, plaatsen critici grote vraagtekens bij dergelijke maatregelen. Ze kunnen immers op korte termijn wel de illusie van een oplossing geven, maar werken op langere termijn net contra-productief. Zo’n enkelban met gps vormt niet alleen een inbreuk op de privacy van jongeren (die overigens geen misdrijf gepleegd hebben), ze versterken net het beeld van een school waar je onder dwang als naar een gevangenis naartoe gestuurd wordt.

«Plus on renforce le caractère carcéral de l’école, plus on renforce la volonté de s’en évader. Un directeur d’école qui constate des absences répétées doit tout d’abord contacter les parents, puis ensuite seulement la DPJ, qui doit prouver que l’absence de fréquentation scolaire compromet la sécurité de l’enfant. La liberté des personnes est très protégée [au Canada]. Les jeunes ont aussi droit à l’égalité. Si l’employeur d’un adulte le soupçonne de ne pas travailler assez, il n’a pas le droit de le surveiller avec un bracelet GPS. C’est la même chose pour les jeunes et l’école.»

Lees het volledige artikel op cyberpresse.ca (en français).

Veiligheid …

“Veiligheid is niet ons grootste goed. Leren met het onbekende om te gaan is – niet alleen voor kinderen – wezenlijk.”

Ze blijven heerlijk om lezen, de colums van Karin Spaink. Wie dit blog doorbladert, zal merken dat we ze al meer dan eens aangehaald hebben. Niet alleen omdat ze dezelfde bekommernissen deelt, maar ook omdat ze die bekommernissen én ergernissen zo helder weet te verwoorden. Waarmee ze er telkens weer in slaagt om de vinger op onze wonden te leggen.

Nu ja, “onze” wonden is niet echt het goeie woord. Onze ergernissen zijn het wel. Zoals in het verhaal dat Spaink in haar column vertelt over een moeder die haar zoontje van negen alleen met de metro naar huis laat komen. Ze woont in New York en dat is nu toch niet bepaald Bagdad, maar voor sommigen heeft ze blijkbaar een grens overschreden. De reacties gaan zelfs zo ver dat ze bestempeld wordt als “ongeschikt als moeder”.

Overtrokken reacties, wellicht. Maar wie zelf kinderen heeft, kan genoeg voorbeelden aanhalen van ouders die vinden dat je kinderen zo weinig mogelijk aan risico’s mag bloot stellen. En die het onverantwoord vinden als je als ouder je kind alleen de bus laat nemen of alleen met de fiets op pad laat gaan. Zelfs op het vlaamse platteland, dat toch ook niet bepaald Bagdad of New York is. Als je de manier ziet waarop kinderen vandaag afgeschermd worden en overal op allerlei gevaren gewezen worden, dan bekruipt ons wel eens een ongemakkelijk gevoel over toekomstige generaties. Het is net dat “leren omgaan met” dat een kind toelaat om een zelfstandig individu te worden. Als angst echter een pedagogische leidraad wordt, dan zou dat wel eens voor een bange generatie kunnen zorgen. Een generatie die niet geleerd heeft om te gaan met gevaren, met onvoorspelbare situaties, met onvoorziene omstandigheden en wie weet zelfs niet met “de ander” of “het andere”. Daar worden wij op onze beurt dan weer bang van.

Enkel in Amerika?

Typisch Amerikaans? Dat dacht u maar … Ook hier hebben we steeds meer last van de vermarkting van de angst en van de vuile manieren die daar het gevolg van zijn.

Klik hier voor een topje van de ijsberg. Of lees meer over bijvoorbeeld de familiesoftware van Microsoft, waarmee ouders kunnen zien met wie hun kinderen msn-en of hotmailen. Of lees dit artikel over electronische gadgets om uw kinderen te controleren (in de woorden van de marketeers “te beschermen”. Of nog bij wijze van voorbeeld: de jas met gps-tracker en de schoenen met ingebouwde gps-chip die ouders waarschuwt waar hun kind uithangt.

De cartoon is overigens te vinden op blaugh.com – ondertiteld “the (un)official comic of the blogosphere”.

Armband houdt kinderen in de gaten

Het Nieuwsblad heeft het vanmorgen over een elektronische armband die ouders moet alarmeren als hun kind verloren loopt. De Ionkids slaat alarm als de drager ervan verder afdwaalt dan de ouders wensen. Het armbandje is verbonden met een toestel dat de ouders verwittigt en hen meteen ook toont in welke richting hun kind is afgedwaald. De invoerder van de armbanden wil de IonKids nog deze maand beginnen te verkopen in ons land. Het systeem is ontworpen in Amerika, waar er al 150.000 stuks van verkocht zijn. Een armband plus het basistoestel zouden samen zowat 300 euro kosten.

Child Focus heeft de nodige bedenkingen bij het product. Niet alleen doordat dergelijke technologieën een vals gevoel van veiligheid kunnen geven. Maar vooral omdat je de vraag moet stellen hoe ver je kan gaan in de beveiliging van je kind. En of je het op die manier niet nodeloos bang maakt. Stéphanie De Smet van Child Focus: “We raden ouders aan om hun kind een armbandje of iets dergelijks te geven met hun gsm-nummer op. Je moet je afvragen of je echt nog veel verder moet gaan. In Engeland bijvoorbeeld kwam na het verdwijnen van Holly en Jessica een professor met het voorstel om een chip in te planten bij kinderen zodat je altijd kan achterhalen waar ze zitten. Dat soort paranoia moet je vermijden, zowel voor jezelf als voor je kind.”

Bij ons roept het in ieder geval louter negatieve connotaties; niet alleen met paranoia, maar ook met sommige gedetineerden die enkel met een enkelband om de gevangenis mogen verlaten. En vooral moet je de vraag stellen wat zo’n armband doet met het beeld dat een kind van zijn leefomgeving meekrijgt. Toch vooral dat van een wereld waar het gevaar om elke hoek kan loeren en waar je beter altijd in het oog gehouden wordt. Als kinderen met zo’n wantrouwen en controledrang opgevoed worden, dan houden we ons hart vast voor hun (en onze) toekomst. 

Webcams verboden in Waalse crèches

Vorig jaar wilde een kinderdagverblijf in Braine l’Alleud (Waals-Brabant) camera’s installeren, zodat ouders hun spruiten via internet konden bewonderen. De Franse Gemeenschap heeft daar nu een stokje voor gestoken.

De directie argumenteerde dat die camera’s pasten in een sfeer van vertrouwen en transparantie, maar ze kreeg een negatief advies van de privacycommissie. De Franse Gemeenschap sluit zich daar nu bij aan en verbiedt de webcams. Door dat verbod wordt ook videobewaking in crèches onderworpen aan voorwaarden. Camera’s mogen het toezicht door personeel niet vervangen. Ook moeten de ouders hun expliciete toestemming geven.

In Groot-Brittannië, de VS en Frankrijk zijn webcams in crèches wel toegestaan. Volgens het Vlaams Ministerie van Welzijn stelt het probleem zich in Vlaanderen niet, omdat geen enkele Vlaamse crèche plannen in die richting heeft.

(bron: RTBf)