Suspect Nation nu ook ondertiteld

Henry Porter maakte met Suspect Nation een boeiende (én schokkende) documentaire over hoe nieuwe controletechnologieën mensen in gevaar kunnen brengen in plaats van ze bescherming te bieden. De film is nu ook met nederlandse ondertiteling te bekijken.

Privacy door de ogen van Hollywood

“The catalogue” van Chris Oakley

Chris Oakley’s “The Catalogue” is een korte film uit 2004 die een beeld van de nabije toekomst schetst waarin RFID-tagging en compleet transparante databases aan elkaar gekoppeld worden om onmiddellijk een profiel van mensen te kunnen samenstellen. De videokunstenaar onderzoekt met zijn film hoe mensen gecodeerd worden ten bate van grote bedrijven en instellingen.

Luchthavens na 9-11

In de documentaire kortfilm Safety First onderzoekt regisseur Robert Oey de effecten van 9-11 op wat er zich op luchthavens en in vliegtuigen afspeelt. Verschillende episodes vertellen de verhalen van reizigers die urenlang ondervraagd en doorgelicht werden, uit het vliegtuig gehaald werden of dagen in een gevangenis doorbrachten, waarna ze te horen kregen dat het allemaal een vergissing was. Alles onder het motto van de veiligheidsdiensten dat extreme tijden ook extreme maatregelen vragen. Safety First illustreert de collateral damage van die extreme maatregelen.

“Safety First” is integraal te bekijken op de website Minimovies.

Suspect Nation

Hoe wordt informatie verzameld? Kan nieuwe technologie mensen in gevaar brengen in plaats van bescherming te bieden? Op deze twee vragen probeert Guardian journalist en regisseur Henry Porter antwoord te krijgen in “Suspect Nation”, de documentaire die hij in 2006 draaide.

Porter begint zijn verhaal in 1997, het jaar dat Tony Blairs New Labour partij aan de macht kwam. In de daaropvolgende jaren is het Britse publieke landschap drastisch veranderd. Dit mag je gerust letterlijk nemen: in het afgelopen decennium zijn in Groot-Brittannië op grote schaal steeds geavanceerder bewakingscamera’s geplaatst. Inmiddels gaat het om meer dan vier miljoen camera’s. Daarmee is het land de absolute koploper in Europa.

Bewakingscamera’s zijn echter maar het topje van de surveillance ijsberg. Beveiligingssystemen, die de burger steeds meer beperken in zijn vrijheid, worden almaar uitgebreid. Het argument dat Blair en de zijnen daarvoor aanvoeren, is dat dit de manier is om onze internationale vrijheden te garanderen. De dreiging van terrorisme moet bestreden worden met moderne beveiligingstechnologieën.

Een ander argument is dat wij, zolang we niets verkeerds doen en niets te verbergen hebben, ook niets te vrezen hebben van alle beveiligingsmaatregelen.

Henry Porter haalt dit argument onderuit door te stellen dat het niet een kwestie is van individuen die iets ‘verkeerds’ doen, maar dat het meer de vraag is of wij toekomstige overheden wel genoeg kunnen vertrouwen om niet met alle beveiligingsmaatregelen aan de haal te gaan. Misbruik ligt op de loer, omdat zo langzamerhand een enorme informatiestroom beschikbaar is. Ook stelt Porter dat overheden die informatie nu al misbruiken. In de Verenigde Staten heeft de FBI bijvoorbeeld de ‘no fly’ lijsten, die in het leven zijn geroepen om terroristen te weren, uitgebreid met de namen van mensen die tegen de huidige regering zijn.

Porter weerlegt ook het argument dat deze beveiligingsmaatregelen nodig zijn om het terrorisme te bestrijden. Het willekeurig verzamelen van allerlei informatie is alles behalve productief. Door iedereen verdacht te maken maakt de overheid het in principe moeilijker om de echte relschoppers eruit te halen.

“We zoeken naar naalden in hooibergen”, aldus Al Gore in Suspect Nation.

Porter laat ook zien dat de gebruikte nieuwe technologieën juist in het voordeel kunnen werken voor mensen die hun echte identiteit willen verbergen. Zo demonstreert een beveiligingsexpert hoe eenvoudig het is om de systemen van de CCTV camera’s te manipuleren en te hacken. Op deze manier kunnen mensen belangrijke informatie vergaren over anderen.

Ook de in ID-kaarten en paspoorten verwerkte chips kunnen gemanipuleerd en zelfs gekopieerd worden door buitenstaanders. Porter stelt dat in de nabije toekomst terroristen in staat zullen zijn om op deze manier zichzelf van een andere identiteit te voorzien. De vraag is of we dit willen.

(tekst overgenomen van de website van Privacy Project)

Privacy Matters

Meer info op het Privacy Matters Blog.

Big Brother State

Meer video’s via bigbother.eu.

Festival van de vrijheid 2008

De Unie Vrijzinnige Verenigingen en haar Franstalige zusterorganisatie Bruxelles Laïque organiseren van 16 tot 26 oktober 2008 de zevende editie van het jaarlijkse Festival van de Vrijheid in het Flagey-gebouw in Elsene. Dit jaar is het centraal thema: overdreven regelgeving en toenemende verbodsbepalingen en de manier waarop dit een aantal fundamentele vrijheden en mensenrechten in het gedrang kan brengen.

Film vormt de hoofdbrok van het festival. Met niet minder dan 38 documentaires, waarvan de meeste niet eerder in België vertoond zijn, is het een kleine schat voor cinefielen. Om ons nu even te beperken tot onze dada van de controlemaatschappij, pikken we er uit het rijke aanbod slechts eentje uit: “Every Step You Take” van Nino Leitner. Daarin toont de Oostenrijkse regisseur zich ongerust over de meer dan vier miljoen camera’s die dagelijks het doen en laten van de Engelse burger volgen. Hij stelt de vraag of deze toezichtmaatschappij onze levens echt veiliger maakt? Resulteert het inderdaad in een daling van de criminaliteit of worden we allen benoemd tot potentiële delinquenten? De film speelt op 21 oktober om 19u30 in Flagey Studio 1.

Diezelfde avond wordt er tijdens een debat op de gevaren gewezen van de bewakingstechnologie. Ingegeven door onze veiligheidsobsessie en allerlei vermeende gevaren worden beleidslijnen en praktijken uitgewerkt die een grote impact hebben op onze vrijheden. Volgens sommigen moeten controle en toezicht ervoor zorgen dat de rust wordt hersteld in onze maatschappij. Anderen wijzen op de gevaren hiervan. Aan het woord komen onder meer Didier Bigo (auteur van “Polices en réseaux, l’expérience européenne”), David Dalla Vecchia (manager van een bedrijf gespecialiseerd in elektronische traceerbaarheid), Elspeth Guild (specialist in Europees migratierecht) en Anastassia Tsoukala (professor aan de universiteit ‘Paris XI’).

Opvallend zijn ook de drie audiovisuele installaties waarop het publiek vergast wordt. In “Evidence Locker” van Jill Magid wordt elke stap van de artieste gefilmd en geanalyseerd door de bewakingscamera’s van Liverpool. In “Post-portraits” herleidt Ilias Poulos in naam van de veiligheid 37 Europese onderzoekers tot hun biometrische identiteit; ze uiten hun vrijheid door een tekst te lezen die van fundamenteel belang is voor hen. Voor “Mix up” maakte Miguel Abad gebruik van beelden die hij ontfutselde aan de bewakingscamera’s in Ceuta en Melilla tijdens de legerinterventie tegen migranten die eind september 2005 de grens probeerden over te steken.

Een volledig overzicht van de films en documentaires, concerten (waaronder Amparanoia!), podiumkunsten, tentoonstellingen, performances en debatten vind je op de website.

Meer goed gebruik van bewakingscamera’s

Wie ons pgzlog een beetje kent, zal wel weten dat bewakingscamera’s niet bepaald onze sympathie wegdragen. Hoe vlugger ze terug uit het straatbeeld en elders verdwijnen, hoe liever wat ons betreft. Toch moeten we toegeven dat camerabewaking één positief effect heeft. De wildgroei heeft namelijk aanleiding gegeven tot het ontstaan van een nieuwe kunststroming.

Onder de titel Video sniffing: subversion as an art form geeft P2Pnet een paar voorbeelden van kunstenaars die het netwerk van bewakingscamera’s gebruiken als een low budget vorm van film maken.

Het hoeft niet te verwonderen dat deze semi-clandestiene manier van filmen vooral in Groot-Brittannië in opkomst is. Met 4,2 miljoen camera’s hebben kunstenaars daar een onuitputtelijke bron van mogelijkheden ter beschikking.

Het meest opmerkelijke voorbeeld van cctv-film is Faceless van Manu Luksch. Voor zijn 50 minuten durende film maakte regisseur Luksch enkel gebruik van bewakingscamera’s, dus zonder toevoeging van andere beelden. Voor de voice-over kon hij beroepen doen op de bekende actrice Tilda Swinton. Het resultaat is een bevreemdende film, niet alleen door het verhaal (dat de regisseur zelf omschrijft als een sci-fi sprookje) maar ook door de beelden die op zich al een vervreemdend gevoel opwekken.

Overigens circuleert er sedert een paar jaar ook een Manifesto for CCTV filmmakers op het net. Handig voor wie nog wat inspiratie zou nodig hebben, maar voor de rest zouden we eigenlijk gewoon zeggen: laat uw fantasie de vrije loop en doe ook eens iets nuttigs met een bewakingscamera.

Citizen Cam

Citizen Cam is het filmdebuut van Jérôme Scemla. In 1996 lanceert de politie van Reykjavik een tv-station dat 24 uur op 24 beelden uitzendt van meer dan 200 bewakingscamera’s. De uitzendingen van HumaniTV halen de hoogste toppen van de kijkcijfers. Tegelijkertijd halen ze het allerlaagste niveau wat betreft bekommernissen om privacy en andere rechten van het individu. Ethische vragen zijn het allerlaatste waar HumaniTV zich om bekommert.

Een citaat:

“Chaque citoyen devient devant son poste un policier en puissance. Le pire c’est que le comportement des gens change. Ils se savent observés donc ils modifient et régulent progressivement, inconsciemment, leur comportement. Ils veulent tous paraitre aussi insoupçonnable que possible. Le résultat, c’est que tout le monde veut être dans la norme. Ici, les gens se transforment en machines, en robots. Nous, au contraire nous croyons que ce qui caractérise l’être humain c’est sa faculté d’être subversif”.

Een geniale film die bij de eerste uitzendingen nog als satire gecatalogeerd stond, maar een paar jaar later al ingehaald werd door de realiteit.

Technische fiche: Citizen Cam, een film van Jérôme Scemla, jaar: 1999, duur: 26 min., VOSTF (Frankrijk/Ijsland) – Beeld: Thierry Houlette – Geluid: David Magnusson – Montage: Youmi Chapperon – Productie en distributie: Kalamazoo International.