We beveiligen ons suf …

Onder de titel “We beveiligen ons suf en schieten er niets mee op” plaatst straatfotograaf Theo Niekus kanttekeningen bij de vicieuze cirkel van het aankweken van ‘angst’ en ‘gevoelens van onveiligheid’. “We bouwen onszelf een gevangenis, van waaruit we alleen nog kunnen toekijken hoe gespuis haar werk doet”

In plaats van ons in toenemende mate te verschansen, moeten we ons realiseren dat beveiliging nooit afdoende is en dat ‘angst’ juist criminaliteit aantrekt. Beter is het om dat geld in te zetten om onderwijs en opvoeding te verbeteren; voor een maatschappij waar mensen in ‘redelijkheid’ met elkaar omgaan en ieder zijn/haar kansen tot ontplooiing heeft. Wat zei Obama ook al weer? ‘We gather because we have chosen hope over fear’.

De tekst is te vinden bij Ravage digitaal.

Steeds meer camera's in het straatbeeld (foto: Theo Niekus)

Nitin Sawhney over “London after 7/7″ en “Britain today”

Op de eerste plaats moet je vaststellen dat politici 7/7 [de aanslagen in de metro van London] gebruikt hebben om een sfeer van angst te creëren waardoor ze de bevolking beter onder controle kunnen houden. Media hebben een heleboel misinformatie verspreid, wat tot algemene paranoia leidt. De idee dat we onder voortdurende dreiging leven, is breed verspreid. Met name andere culturen en mensen van andere etnische achtergronden worden gewantrouwd. En dus heeft elke straathoek nu zijn bewakingscamera’s. Ik geloof niet in die algemene en voortdurende dreiging, maar stel wel vast dat het voor Aziaten in Londen vandaag een stuk moeilijker geworden is sinds 9/11 en 7/7. In de jaren negentig waren Aziatische muziekgroepen heel succesvol hier, terwijl de meeste vandaag zonder platencontract zitten. Er heeft een opvallende stijging van institutioneel racisme plaatsgevonden. Alleen al het feit dat de politie meteen na 7/7 een Braziliaanse jongen publiek kon executeren zonder algemeen protest, spreekt boekdelen over de toegenomen macht van de overheid en gekrompen plicht om verantwoording af te leggen.

Muzikale duizendpoot Nitin Sawhney in een gesprek met MO* naar aanleiding van zijn nieuwe cd “London Undersound”. Voor die plaat vertrok Sawhney van de vaststelling dat London de laatste jaren, zeker sedert de bomaanslagen van 7/7, sterk veranderd is en vertelt hij over de manier waarop hij en zijn omgeving die veranderingen ervaren hebben. Op zijn website vraagt Sawhney ook naar de ervaringen van bezoekers. Die “Undersound Stories” worden dan toegevoegd aan een google map, die een beeld moeten schetsen van “Britain today”.

Luchthavens na 9-11

In de documentaire kortfilm Safety First onderzoekt regisseur Robert Oey de effecten van 9-11 op wat er zich op luchthavens en in vliegtuigen afspeelt. Verschillende episodes vertellen de verhalen van reizigers die urenlang ondervraagd en doorgelicht werden, uit het vliegtuig gehaald werden of dagen in een gevangenis doorbrachten, waarna ze te horen kregen dat het allemaal een vergissing was. Alles onder het motto van de veiligheidsdiensten dat extreme tijden ook extreme maatregelen vragen. Safety First illustreert de collateral damage van die extreme maatregelen.

“Safety First” is integraal te bekijken op de website Minimovies.

Veiligheid …

“Veiligheid is niet ons grootste goed. Leren met het onbekende om te gaan is – niet alleen voor kinderen – wezenlijk.”

Ze blijven heerlijk om lezen, de colums van Karin Spaink. Wie dit blog doorbladert, zal merken dat we ze al meer dan eens aangehaald hebben. Niet alleen omdat ze dezelfde bekommernissen deelt, maar ook omdat ze die bekommernissen én ergernissen zo helder weet te verwoorden. Waarmee ze er telkens weer in slaagt om de vinger op onze wonden te leggen.

Nu ja, “onze” wonden is niet echt het goeie woord. Onze ergernissen zijn het wel. Zoals in het verhaal dat Spaink in haar column vertelt over een moeder die haar zoontje van negen alleen met de metro naar huis laat komen. Ze woont in New York en dat is nu toch niet bepaald Bagdad, maar voor sommigen heeft ze blijkbaar een grens overschreden. De reacties gaan zelfs zo ver dat ze bestempeld wordt als “ongeschikt als moeder”.

Overtrokken reacties, wellicht. Maar wie zelf kinderen heeft, kan genoeg voorbeelden aanhalen van ouders die vinden dat je kinderen zo weinig mogelijk aan risico’s mag bloot stellen. En die het onverantwoord vinden als je als ouder je kind alleen de bus laat nemen of alleen met de fiets op pad laat gaan. Zelfs op het vlaamse platteland, dat toch ook niet bepaald Bagdad of New York is. Als je de manier ziet waarop kinderen vandaag afgeschermd worden en overal op allerlei gevaren gewezen worden, dan bekruipt ons wel eens een ongemakkelijk gevoel over toekomstige generaties. Het is net dat “leren omgaan met” dat een kind toelaat om een zelfstandig individu te worden. Als angst echter een pedagogische leidraad wordt, dan zou dat wel eens voor een bange generatie kunnen zorgen. Een generatie die niet geleerd heeft om te gaan met gevaren, met onvoorspelbare situaties, met onvoorziene omstandigheden en wie weet zelfs niet met “de ander” of “het andere”. Daar worden wij op onze beurt dan weer bang van.